Schrikkie’s minor

De opdracht die ik zelf heb geformuleerd om het lente kwartaal te herkansen.

mijn-blik-op

We waren ZOOOO dichtbij en toch hebben we er bijna een uur over gedaan om er te komen…

De bushalte stond mooi tegenover de windmolens, we waren zo dichtbij. Jammer dat er een snelweg tussen lag en een spoor. Gelukkig konden voorbijgangers ons verder helpen. De eerste man zei dat er ongeveer 4 km verderop een brug was over de snelweg. Het was maar goed dat we dat niet hebben gedaan, later kwamen we iemand tegen die zei dat ongeveer 2km verderop een mogelijkheid was om onder de weg door te gaan.

Die kant zijn we toen op gelopen, alledrie een laptop in onze tas en om de beurt droegen we de grote camera van school. Langs de snelweg, in de brandende zon hebben we toen bijna een uur gelopen om bij de windmolens te komen. Maar eindelijk waren we er. Helaas werd het weer tussendoor nog even wat minder, zeker om goed te filmen.

Hier kun je het eindresultaat vinden:

http://www.megaupload.com/?d=WWDLOOCU

Let go of what you think and know

Ik heb gereageerd op deze uitspraak:

To gain customer insights, we must understand
that we are prisoners
of what we know and what we believe.

Mohanbir Sawhney, Kellogg School of Management

En uitgelegd waarom ik het wel of niet met hem eens was. Bekijk hier de pdf.

De opdracht om uit de top 20 innovatieve bedrijven (op pag 19 van het boek Nieuwe
Producten Bedenken) één bedrijf te kiezen en uit te leggen waarom ik die innovatief vind.

Eerst had ik het idee om het over Apple te doen, maar ik had steeds in mijn achterhoofd dat de grens tussen nieuw en vernieuwend dun is. Volgens mij maakt Apple vooral nieuwe producten dan vernieuwende. En hebben ze gewoon het geluk dat ze een grote groep mensen achter zich hebben die alles kopen wat Apple maakt.

Uiteindelijk koos ik voor 3M. Het bedrijf sprak mij aan door zijn diversiteit. Het is actief op 6 verschillende markten, denk hierbij aan Consument en kantoor, Grafisch of Electra en communicatie. Tevens zijn ze actief in de Gezondheidszorg, Industrie en transport. Maar ze zijn ook bezig op gebied van Veiligheid, beveiliging en bescherming. Het spreekt mij aan dat ze overal dingen willen verbeteren, zeker omdat ze ooit begonnen als producent van schuurpapier.
Bekijk hier de uitwerking.

Zie de pdf

anders-dan-anders1

Het is zomer en voor veel mensen is dat HET moment om naar de kapper te gaan. Het is denk ik zodat je dan een fris kapsel hebt voor de vakantie, zowel minder warm als even nieuw en vers eigenlijk.

Zelf heb ik al heel lang hetzelfde kapsel en dat vond ik prima, het was leuk maar vooral veilig. Zolang de kapper er rekening mee houdt dat je mijn haar niet moet snijden en dat mijn ene kant harder krult dan de andere, dan komt het wel goed. Helaas heb ik dat geleerd uit ervaring, haar scheef geknipt, dooie punten, verschrikkelijk.

Maar pas geleden besloot ik dat ik er klaar voor was om een ander kapsel aan te laten meten. Ik zou naar de kapper gaan en zeggen dat ik iets anders wilde, met wel een minimum lengte (we gaan niet overdrijven namelijk). Al zou een hanenkam misschien ook nog wel staan.
Een paar weken daarna was ik nog niet naar de kapper geweest, mijn vriend en ik zouden samen gaan omdat hij ook nodig weer geknipt moest worden. Maar we hadden nog geen moment gevonden dat we allebei tegelijk konden. Toen zag ik op de cover van een catalogus een foto van een meisje met roze haar met paarse en groene plukken. Ik had wel gezien dat het paars en groen nep was, maar je weet maar nooit. Het zag er gaaf uit en als ik dan toch iets anders wilde… kon ik het ook meteen een andere kleur geven.

Uiteindelijk ben ik alleen naar de kapper gegaan, afgelopen zaterdag kon ik daar om half 10 terecht.
Het bleek dat al die aparte kleuren door elkaar zouden gaan met wassen, dus werd het verschillende tinten roze in de bovenste helft van mijn haar. Die mixen ook wel, maar dat is minder erg dan paars en groen en roze door elkaar :s

Eigenlijk was mijn haar niet veel anders geknipt, maar doordat het aan de voorkant net iets langer was (NEE GEEN BOB) ziet het er heel anders uit en zelfs leuker, al zeg ik het zelf.

Daarna bleef helaas de bleek iets te lang op mijn hoofd zitten… Het begon in ieder geval te veel te branden en toen is het er uit gespoeld. Toch was mijn haar het dichtst tegen mijn huid aan al bijna wit.
Het duurde best lang, zeker omdat het eerst gebleekt moest worden voordat de roze verf erin kon.
Uiteindelijk heb ik bij elkaar 4,5 uur bij de kapper gezeten!

Het roze was echt wel even wennen. Daarbij komt dat veel mensen daar niet mee om kunnen gaan. Die kunnen zichzelf niet beheersen en MOETEN dan gewoon even staren of wijzen. Dat gaat dan nog wel, maar er zijn ook mensen die het nodig vinden om mij lastig te vallen met het feit dat ze iets wat ander is, eng vinden.
Maar gelukkig heb ik ook weer positieve reacties gehad van totale vreemden.

Het enge was dat de hele straat bij iemand in de voortuin voetbal zat te kijken toen ik ’savonds thuis kwam. Gelukkig wist niemand iets te zeggen dus kon ik snel naar binnen waar ik meteen de gordijnen dicht heb gedaan.

Ik denk dat het wel went, morgen moet ik naar school dus dat wordt ook spannend omdat daar mensen zijn die ik ken. Aan hun mening hecht ik wel enige waarde dus dat is nog enger, maar het komt vast goed. Het lijkt trouwens net of mijn hele haar roze is, maar de bovenste (roze) helft valt gewoon bijna helemaal over de onderste helft.

Zelf vind ik het leuk en dat is toch het belangrijkste, ook al denken sommige mensen daar anders over.

Dit artikel hoort duidelijk in de categorie ‘overig’. Bij toeval kwam ik op een blog waar ik wel een grappig bericht zag staan. Alhoewel het bericht al een jaar oud is, is waar het over gaat nog steeds wel gaaf.

Het gaat over een user van Youtube, die is schijnbaar een werknemer is een gevangenis in de Filipijnen. Hij vindt muziek erg belangrijk en zorgt er voor dat gevangenen dat ook meekrijgen. Dat zou helpen bij het rehabiliteren.

Of het echt helpt, dat weet ik niet. Het zal allicht een positieve invloed hebben op de sfeer en het humeur van de gevangenen. Ben je al benieuwd hoe hij muziek gebruikt?

Mooi, kijk dan maar eens naar het filmpje waar het over gaat:

Zoiets vind ik zelf wel erg mooi om te zien. Al ben ik wel altijd degene die zegt dat de gevangenis al bijna een hotel is, afgezien van het feit dat je opgesloten zit. Ik zeg niet dat het leuk is, maar er zijn in de gevangenis bijna net zo veel mogelijkheden als er buiten. Dat is prima voor de mensen die door een… laten we het ongelukkige samenloop van omstandigheden noemen, die daardoor vast zitten. Maar er zijn zat mensen die er uit komen en niet zijn veranderd. Hooguit hebben ze een boek gelezen over bijvoorbeeld scheikunde zodat ze nu nog makkelijker een bank kunnen beroven of iemand kunnen vermoorden.

Tja, ik besef dat iets als in het filmpje in Nederland vrij lastig te realiseren is. Dat moet bij de cultuur van de mensen passen en er zijn landen die meer echt iets met muziek hebben dan Nederland.

En toch zie ik stiekem hier wel iets in. Gewoon de mensen positieve aandacht geven, of klinkt dat te hippie-achtig? Het blijft lastig, maar met veel probleem kinderen werkt het net zo…
Beloon mensen voor goed gedrag en motiveer ze om mee te doen met (groeps)activiteiten. Want meestal komt het toch aan op groepsdruk en dus ook wie je vrienden zijn.

Dit kwartaal konden we kiezen tussen een battle van Eneco: “Bedenk een uniek windmolen(park)ontwerp met een duurzame uitstraling, dat op maatschappelijk vlak breed wordt gewaardeerd en in de verschillende landschaptypes van Noordwest Europa perfect inpasbaar is.”
En die van Nationale Nederlanden: “Hoe kan Nationale-Nederlanden een bedrijfscultuur en werkomgeving creëren waarin medewerkers bruikbare innovatieve ideeën inbrengen, versterken en realiseren?”

Ons groepje koos de battle van Eneco. Onze kennis over windmolens was natuurlijk erg beperkt, daarom hebben we besloten om de technische dingen aan Eneco zelf over te laten. In plaats daar van wilden we op het gevoel van mensen inspelen. Als je mensen persoonlijk bindt aan iets, dan zijn ze er automatisch blijer mee. Hun kijk er op is dan vaak positiever. Heel simpel gezegd: het verschil tussen ‘een fiets’ of ‘mijn fiets’.

Bekijk de windmolen pdf zoals we die hebben ingestuurd.

Dit bericht is een beetje somber, maar het is iets wat me op dit moment bezig houdt.

Deze week, in de nacht van maandag op dinsdag, is iemand die ik via scouting kende overleden. Het was op een hele stomme manier en dat maakt het extra vreemd en ook een beetje eng. Daarbij komt dat het iemand was die altijd voor iedereen klaar stond en nooit mopperde, hij was ook pas in de dertig…

Hij kwam die nacht tegen 1 uur terug van een feest van de brandweer waar hij bij zat. Hij was zijn sleutels vergeten, achteraf bleken die nog op de kazerne te liggen (150 meter bij zijn huis vandaan). Niemand weet natuurlijk wat hij heeft gedacht. Waarschijnlijk had hij geen zin om terug te lopen, hij was altijd ook verantwoordelijk dus geloof ik niet dat hij echt bezopen was, maar je weet het niet. Hij besloot om het dak op te klimmen en via een raam naar binnen te gaan, misschien al eens eerder gedaan en als brandweer moest dat toch geen grote uitdaging zijn.

Helaas is hij toen vanaf 2 meter hoogte ongelukkig gevallen en uiteindelijk door zijn verwondingen overleden.
Toen ik het op school aan een teamgenoot vertelde, vroeg iemand die had zitten meeluisteren waarom hij niet gewoon had aangebeld of terug gelopen. Alsof iedereen weet dat je niet via een raam naar binnen moet klimmen… Zoals ik al zei, leek het hem waarschijnlijk wel verantwoord om te doen, misschien had hij het al vaker gedaan. Hij wist misschien niet dat zijn sleutels gewoon nog op de kazerne lagen.

Zelf ben ik ook wel eens door het raam naar binnen geklommen toen ik nog bij mijn ouders woonde. Die hadden altijd hun slaapkamerraam open. En via het muurtje van de achtertuin, het dak van de keuken en het balkon, kon ik mooi naar binnen.

Vandaag keek ik in de nieuwe Quest en heel toevallig (denk ik) staat daar een artikel in over waarom mensen domme dingen doen. Eigenlijk staat er niet veel in wat nieuw klinkt voor mij. Alhoewel het je er wel aan herinnert hoe makkelijk je domme dingen kunt doen. Het gaat er vooral om dat je jezelf overschat of de situatie onderschat. Wat opvallend is is dat mensen zich laten beïnvloeden door de meerderheid. Er was een test gedaan waarbij 4 mensen naar een plaatje van een streep moesten kijken en dan zeggen welke streep op het volgende plaatje even lang was. 3 van die 4 mensen gaven bewust het verkeerde antwoord, de 4e wist dat niet en liet zich beïnvloeden waardoor hij ook het foute antwoord gaf.

In het artikel stonden wat voorbeelden van optimisme. Bijvoorbeeld denken dat je dat wel even gaat doen, terwijl het vaak toch tegen valt. Of op een stoel met wieltjes klimmen, terwijl je weet dat die dingen weg kunnen rollen. Je verzint dan wat uitzonderingen die goedpraten dat je het toch doet. Dat de wieltjes niet altijd rollen. (dat ken ik, heb ook vaak genoeg op een stoel met wieltjes gestaan terwijl ik er ‘controle’ over had zodat hij niet wegreed). Dat is is gecombineerd met: “de kans dat het juist bij mij misgaat is heel klein.”

We komen het allemaal tegen en we zien het dagelijks ook gebeuren bij andere mensen. Waarom gebeuren er dan toch nog zoveel domme dingen? En hoe weet je wanneer je de ‘9 van de 10 keer’ hebt gehad en dat dit die ene keer is dat het wel fout gaat?

Volgens het artikel in de Quest moeten we gewoon realistisch blijven denken en oppassen voor onoplettendheid. Juist als we iets heel graag willen, kunnen we ons makkelijker laten meeslepen…. Door het idee dat onze intelligentie ons wel beschermt op het punt dat we echt iets stoms gaan doen.
Blijkbaar is het ook nodig om fouten te maken, zodat je dingen en jezelf kunt blijven ontwikkelen en verbeteren. Een beetje net als dat er een kwaad moet zijn, om ook goede dingen te kunnen hebben.

Toch, om even terug te komen op het stomme ongeluk, is het op zo’n moment jammer dat ik niet in een sturende macht geloof die ik de schuld kan geven van dit soort dingen. Dat ik kan zeggen: ‘hij had het zo gewild’ en dat dat genoeg zou zijn voor mij. Ik geloof wel dat er ‘iets’ is, maar wat… geen idee.

Wat helemaal vervelend is, is dat ik Hem niet kan vragen waarom zoiets gebeurt.

Om dit bericht toch nog enigszins te betrekken bij de minor, zeg ik dit:
Stiekem denk ik dat als je dat doorhebt (waarom mensen bepaalde dingen doen), dat je dan ook beter wordt in dingen/producten verzinnen die verkopen. Dit soort inzicht kun je wel weer gebruiken om mensen iets te laten kopen of doen, omdat jij dat wilt. Terwijl ze denken dat ze het zelf willen. Het hoeft niet per se dom te zijn om jouw product te kopen. Maar stel dat dat het wel is, dan zou het toch handig zijn als je weet waarom mensen domme dingen doen
Daarbij komt dat je ook open moet staan voor kritiek, wat mij altijd erg belangrijk lijkt. Maar vooral in concept en product ontwikkeling moet je kritisch kunnen zijn en te weten zien te komen waarom jouw product wel of niet verkoopt.

Vandaag was de lunchlezing van de schrijver van het boek Guerilla Marketing.

Het boek zelf heb ik nooit gelezen, ik kende het alleen omdat het op stage op het bureau van een collega lag. De term zelf kon ik me ook wel iets bij voorstellen en via internet kreeg ik een beknopte uitleg van het begrip.

Maar tijdens de lezing werd alles ineens duidelijk. Zelf vind ik het het makkelijkst uit te leggen door een metafoor. Zoals het woord guerilla al aangeeft, is het een manier van marketing waarbij je de klant besluipt. Niet om hem vervolgens heel agressief allerlei producten op te dringen, maar om hem te verrassen. En dat op zo’n manier dat hij zich vanzelf overgeeft en braaf meegaat.

De verschillende voorbeelden spraken mij erg aan. Zo vertelde hij over een anti-reclame. Door die anti-reclame werden mensen nieuwsgierig en kwamen ze naar een hotel kijken waar de reclame voor was. Of een man in zijn boxer die reclame maakt door een lift te vragen naar SUIT SUPPLY.

Aparte dingen trekken de aandacht. Als mensen iets anders dan normaal zien, is het vaak meteen interessant en heb je de aandacht.

Een perfect voorbeeld was het Heineken toeter hoedje. Op het EK van 2004 had Heineken al een luidspreker gemaakt, die kon je ook op je hoofd zetten. Dat zag er lekker gek uit en dat hoort bij het EK, samen met het extra lawaai dat je ermee kunt maken. Uiteraard werd dat hoedje op een gegeven moment verboden in voetbal stadiums. Ze moesten toen ingeleverd worden.
Twee jaar later was er weer een EK en Heineken had geleerd van de vorige keer. Ze maakten een toeter die vermomd was als ‘onschuldig’ jagershoedje zodat ze gewoon naar binnen gesmokkeld konden worden.

Dat is al heel erg Guerilla, omdat de consument erdoor verrast is, maar omdat ze dus reclame materiaal naar binnen laten smokkelen door de consumenten. Wat het nog gaver maakt, is dat ze zelfs hoedjes hadden gemaakt waar geen toeter in zat. Op speciale plaatsen konden mensen die ophalen zodat ze die hoedjes konden laten zien als er gecontroleerd werd!
Het boekje zelf zag er al cool uit en het klonk al cool: Guerilla Marketing
Maar nu na deze lezing ben ik echt verkocht en is het een van de beste manieren van marketing.