Deze opdracht was best lastig. Vooral omdat ik steeds geneigd ben om woorden als “waarschijnlijk” of “misschien” te gebruiken. Maar ik denk wel dat het belangrijk is om over te komen alsof je zeker van je zaak bent. Het is namelijk een soort voorspelling en als iemand om zo’n toekomstvisie vraagt, dan wil hij niet dat soort onzekerheden erin hebben want die kan hij/zij zelf ook wel verzinnen.
Wel weet ik dat ik dit verhaal niet zo snel aan mijn vriend ga laten lezen want die wordt daar een beetje bang van. Heeft denk ik te veel films gezien met wanhopige vrouwen die vanaf hun 4e al hun bruiloft plannen.
Ik heb niet letterlijk één dag uit mijn leven omschreven maar meer een grotere schets van waar ik mee bezig ben en hoe we leven. Naar mijn idee zou het te beperkt kunnen zijn als ik maar één dag omschreef, vandaar.
Maargoed, hier is mijn toekomstvisie:
Toen we het hadden over kinderen, hebben we besloten om te gaan verhuizen. Ons eerste huis was aan de kleine kant, zeker als we misschien nog een tweede kind zouden willen. Ferry, mijn man, werkt hele dagen en ik werk part-time zodat ik onze zoon Robin op tijd naar school kan brengen en weer ophalen. Ferry werkt nog steeds als elektromonteur (verwarming, koeling, ventilatie), maar nu nog maar alleen bij de echte grote installaties van bijvoorbeeld hotels.
Iedere ochtend loop ik met Robin en onze basset Eddy naar school. Na het rondje met de hond, ga ik zelf naar mijn werk. Ik heb nu een eigen auto en dat is wel erg makkelijk.
Ik werk bij een bureau dat evenementen of acties verzint en vaak ook organiseert, soms in samenwerking met andere instanties of bureaus.
In de schoolvakanties werk ik vanuit huis mee aan projecten en heel af en toe gaat Robin bij opa en oma logeren als ik echt aanwezig moet zijn op mijn werk.
’s Middags haal ik Robin weer op van school en vaak lopen we dan samen eerst een rondje met de hond voordat we lezen oefenen of wat knutselen of spelletjes doen. TV kijken doet hij niet zo veel, Ferry en ik proberen hem zo veel mogelijk buiten te laten spelen omdat wij denken dat het veel beter is voor een kind dan binnen computeren bijvoorbeeld.
Robin probeer ook nog wel eens te spelen met onze kat Dopey, maar die is al 12 jaar en soms wat chagrijnig. Maar hij is nog nooit echt gemeen geweest gelukkig.
In onze werkkamer heb ik een Macintosh laptop van mijn werk en een nieuwe vaste Macintosh. Mijn man heeft zijn eigen laptop en PC.
Dat klinkt misschien wat ouderwets, omdat de online desktops al vol in opkomst zijn, maar ik heb nog steeds liever mijn bestanden in eigen beheer. Bovendien zitten er wat mij betreft nog wat te veel kinderziektes in de huidige systemen. Laat ze die eerst maar eens oplossen voordat ze iedereen gaan dwingen al hun bestanden en programma’s online te zetten.
Waarmee we wel mee zijn gegaan met de tijd, is ons multimediasysteem. Het is die van Sesam waarmee je door wifi al je media apparaten kunt laten communiceren met elkaar, met maar één afstandsbediening.
Ook onze boot is wat groter dan vroeger, Ferry heeft een paar weken geleden een grotere zeilboot gekocht. Deze is 15 meter lang en heeft een aparte slaapruimte, gelukkig kan hij hem in zijn eentje vrij goed besturen, want we moeten wel in de gaten houden dat Robin of Eddy geen gekke dingen doen en overboord gaan.
Zie ook mijn bijbehorende moodboard:
